केसरी गुहेसमीप मत्त हत्ती चालला

दुंदुभी निनादल्या, नौबती कडाडल्या, दशदिशा थरारल्या ।
केसरी गुहेसमीप मत्त हत्ती चालला, मत्त हत्ती चालला ॥ धृ ॥

वाकुनी अदिलशहास कुर्निसात देवुनी ।
प्रलयकाल तो प्रचंड खान निघे तेथुनी ।
हादरली धरणि व्योम शेषही शहारला ॥ १ ॥ 

खान चालला पुढे, अफाट सैन्य मागुती ।
उंट, हत्ती, पालख्याही रांग लांब लांब ती ।
टोळधाड ही निघे स्वतंत्रता गिळायला ॥ २ ॥ 

तुळजापुरची भवानी माय महान मंगला ।
राउळात अधम खान दैत्यासह पोचला ।
मूर्ती भंगली मनात चित्रगुप्त हासला ॥ ३ ॥ 

श्रवणी तप्त तैल से शिवास वॄत पोहोचले ।
रक्त तापले मनात खडग सिध्द जाहले ।
देउनी बळी अजास तोशवी भवानीला ॥ ४ ॥ 

सावधान हो शिवा! वैर्याची रात्र ही ।
काळ येतसे समीप, साध तूच वेळ ही ।
मर्दण्यास कालियास कृष्ण सज्ज जाहला ॥ ५ ॥ 

केसरी गुहेसमीप मत्त हत्ती मारला, मत्त हत्ती मारला ।
दुंदुभी निनादल्या, नौबती कडाडल्या, दशदिशा थरारल्या ।
केसरी गुहेसमीप मत्त हत्ती मारला, मत्त हत्ती मारला ॥

कवी सुरेश देशपांडे, धरमपेठ, नागपूर.

खूप वर्षांनी पद्य म्हणण्याचा प्रयत्न केलाय. – माया ज्ञानेश देशपांडे

प्रतापगड, १०-११-१६५९, अफजलखानवध    #शिवप्रतापदिन, १०-११-२०२२.